Somewhere Between the Sacred Silence and Sleep - Πολλοί το διαβάζουν, λίγοι το σχολιάζουν

(... δηλ., "Κάπου ανάμεσα στην ιερή σιωπή και τον ύπνο" (στίχος από το τραγούδι "Toxicity" των System of a Down). Στο blog του Expaganus, επιτρέπονται τα σεντόνια (ο μπλογκ-νοικοκύρης είναι σεσημασμένος σεντονάς). ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ τα κακά λόγια, τα οποία θα λογοκρίνω με _ και * αν εμφανιστούν.

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006

Παράδοση και Φαρισαϊσμός στην Εκκλησία

***ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΑ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΓΡΑΦΩ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΠΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ ΕΔΩ. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ *http://expaganus.wordpress.com*, ΣΤΟ ΠΟΣΤ "Παράδοση και Φαρισαϊσμός στην Εκκλησία"

Βρήκα το κείμενο αυτό εδώ http://www.oodegr.com/oode/orthod/genika/paradosi1.htm και επειδή μου άρεσε πολύ είπα να το μοιραστώ μαζί σας! Πρόκειται για ερωτήσεις στον π. Γεώργιο Μεταλληνό μετά από ομιλία του.

---

Ερώτηση ακροατηρίου 1η:

«Θα' θελα να μας μιλήσετε για τον λεγόμενο κοσμικό Χριστιανισμό και τον πατερικό Χριστιανισμό

-Ο πρώτος είναι ο κοσμικός, όπως είπατε κι ο δεύτερος, ο πατερικός χριστιανισμός, είναι ο των Αγίων Πατέρων ο Χριστιανισμός. Ο ένας είναι ένας κοσμικός Χριστιανισμός κι αυτό αρχίζει από τον 4ο αιώνα που μπήκαμε στο Βυζάντιο, στη Ρωμανία δηλαδή, και έχουμε μία ομάδα που αρχίζει με τον Ευσέβιο Καισαρείας σχηματικά, τον ιστορικό και ημιαρειανό, ο οποίος ήταν αυλοκόλακας. Ήταν δηλαδή κοντά στους σπουδαίους και τρανούς, για να’ χει εξουσία και αυτός. Και δημιούργησε αυτή την ομάδα, του κοσμικού ή «γιαλαντζί» χριστιανισμού, ο Ευσέβιος, ο επικεφαλής αυτού του ρεύματος. Και από την άλλη πλευρά, σύγχρονός του, είναι ο Μέγας Αθανάσιος, με τον Μέγα Αντώνιο, Βασίλειο, Χρυσόστομο, Γρηγόριο, κ.ο.κ., που είναι ο Πατερικός Χριστιανισμός. Γιατί τότε, αν δεν είχε φθάσει στο φωτισμό κανείς -και στη θέωση- επίσκοπος δεν εγίνονταν.

Σήμερα, γίνεται κανείς επίσκοπος επειδή ξέρει δύο γράμματα ή είναι φίλος του μεγάλου Αρχιερέα, για να είναι χειροκροτητής του πρώτου. Και δεν είναι αρρώστια του αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, μόνο, αλλά και του Σεραφείμ, Ιερώνυμου και όσο πάμε πίσω, ο κοσμικός χριστιανισμός αυτό κάνει. Πώς εξελέγησαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί στην Αιτωλοακαρνανία; Θα δούμε, όταν βγουν. Άμα πάρουν την πατερίτσα, τότε φαίνεται ο άνθρωπος. Εύχομαι.

Όπως πολύ σωστά είπε ο κύριος Λευτέρης, έλεγε στην αντιφώνησή του ή στη προσφώνησή του, στη χειροτονία του ο μητροπολίτης Αιτωλοακαρνανίας, που τον ξέρω και φαίνεται ωραίος άνθρωπος -μακάρι να μείνει έτσι, γιατί η εξουσία διαφθείρει- «Δώσε μου ταπείνωση γιατί αυτή χρειάζομαι από τώρα και μπρος». Θα του πω εγώ, (επειδή ήταν μαθητής μου κι ο αδελφός του μαθητής μου): «Πρόσεξε, δε σ' τη δίνει ο Θεός τη ταπείνωση. Σ' τη δίνει όταν κι εσύ δουλεύεις για τη ταπείνωση». Δεν είναι σαν το κλειδί που «μπαμ» πατάει από τον ουρανό ο Θεός και λέει «Ο παπα-Γιώργης, ταπείνωση!» Δε γίνεται έτσι...! Πρέπει μαζί να δουλεύω κι εγώ -όπως λέει η πίστη μας- συνέργεια και συνεργασία.

Εγώ λέω «Κύριε Ιησού Χριστέ σώσε με». Καταλαβαίνω την πτώση μου, την αρρώστια και ζητώ τη χάρη Του. Κι Αυτός έρχεται και μου λέει «Πάρε παιδί μου». Εάν όμως δεν το ζητήσω; «αιτείτε και δοθήσεται υμίν,... κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. ζ΄/7, 7), λέει. Διότι τότε, όπως με ρωτούσε κάποιος, θα μας είχε ο Θεός κουρδιστά ρομπότ όπου θα κάνουμε αυτό που θέλει δια της βίας. Δεν είναι Χριστιανισμός αυτό. Ελεύθερα εγώ το ζητάω και βέβαια, για να φτάσω στο να το ζητήσω, έχει αρχίσει την ενέργεια ο Θεός, χωρίς να το καταλαβαίνω, διότι Εκείνος αρχίζει την Σωτηρία. Αλλά -εξωτερικά- εγώ ζητώ κι Εκείνος μου δίνει, αν πρέπει να μου δώσει κι αν μπορώ να κρατήσω αυτό που μου δίνει.

Κι έτσι, λοιπόν, η εξουσία φθείρει. Κι η απόλυτη εξουσία φθείρει απολύτως. Αυτό το έλεγε ένας μεγάλος Άγγλος πολιτικός, τέλη του 18ου αιώνος με αρχές του 19ου, ο Γουίλιαμ Πητ, στα όρια των Άγγλων, της βρετανικής πολιτικής: «Absolut power corrupts absolutly». Διαφθείρει, δηλαδή, και φθείρει τον άνθρωπο απολύτως η απόλυτη εξουσία, η απόλυτη δύναμις.

Ερώτηση ακροατηρίου 2η:

«Ήθελα να ρωτήσω, πάνω σ' αυτό που είχε πει ο Χριστός στους Φαρισαίους ότι «καταργήσατε την παράδοση του Θεού για την παράδοση των ανθρώπων», αν συνδέεται μ' αυτό αυτά που είχατε πει σχετικά με τα πρόσθετα στοιχεία της παράδοσης (τη μίτρα, κ.τ.λ.), πως μερικοί άνθρωποι θεωρούν παράδοση ό,τι αυτό νομίζουν ότι τους εξυπηρετεί και τους βολεύει στην ιστορική συνέχεια της χώρας και του Χριστιανισμού. Και αν μπορούμε να βρούμε κάποια βιβλιογραφία, κάποια συγγράμματα στα οποία, πιο αναλυτικά, θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει αυτά τα στοιχεία της παράδοσης, που είναι τα κοσμικά στοιχεία, που έχουν ενταχθεί και τα θεωρούμε ως ελληνοχριστιανισμό

Έχουμε, στη γλώσσα της θεολογίας, την παράδοση και τις παραδόσεις. Οι παραδόσεις είναι ιστορικά καθιερούμενες στάσεις ζωής, τρόποι ζωής, κ.τ.λ.. Ανάλογα με τη χρήση που κάνουμε σ' αυτά τα πράγματα δείχνουμε και την εσωτερικότητά μας. Διότι λένε πολλοί «Φορώ αυτά τα τα άμφια πολυτελή κ.τ.λ. για να τιμήσω το Χριστό». Υπάρχει η δυνατότητα να τιμήσει κανείς το Χριστό με απλούστερα άμφια. Δεν είπα ούτε βρόμικα, ούτε ξεσκισμένα, γιατί τότε πάμε στην υποκρισία των Φαρισαίων. Επομένως: αυτές οι παραδόσεις δεν είναι παράδοση της πίστεως, αλλά έχουν κάποια ιστορική αρχή. Χάνεται, δηλαδή, ο αυτοκράτορας και παίρνουμε εμείς τα αυτοκρατορικά ενδύματα, το σάκκο με τα κουδούνια, κ.τ.λ.. Το ερώτημα είναι, γιατί τα πήραμε; Για να δείξουμε δύναμη. Να επιβαλλόμεθα στο λαό!

Κάποιοι εθνάρχες είχαν ανάγκη να επιβάλλονται. Και επιβάλλεται κανείς και δι' όλων αυτών των στοιχείων και μάλιστα τότε -μη κοιτάζετε σήμερα που έχουμε ξυπνήσει και τα βλέπουμε διαφορετικά. Το ερώτημα είναι: χάνεται η πίστις; Αν το κάνει κανείς από επιπολαιότητα και μιμείται, δεν χάνεται η πίστις. Όπως οι παλαιοημερολογίτες, που χρησιμοποιούν τα ίδια. Εάν το κάνει, όμως κανείς, επειδή πιστεύει ότι δι' αυτών θα επιβάλλει την εξουσία του, τότε είναι -ούτε καν φαρισαϊσμός- μα σατανισμός σκέτος. Και το ονομάζουμε Ορθοδοξία!

Οπότε, αυτό κάνανε και οι Φαρισαίοι, δηλαδή, ο παρεφθαρμένος εβραϊσμός. Άλλο οι προφήτες, που είναι η γνήσια παράδοση, οι «προ Χριστού χριστιανοί» και άλλο οι Φαρισαίοι. Γι' αυτό οι Φαρισαίοι σκοτώνανε τους προφήτες. Κανείς, προφήτης, δεν πέθανε στο κρεβάτι του. Και λέει ο Χριστός «Οι πατέρες σας σκοτώσανε τους προφήτες». Μέχρι τον Ζαχαρία και την εποχή του, σκοτώνανε προφήτες, γιατί λέγανε την αλήθεια. Άρα, για να καταλήξουμε, είναι ένας χριστιανισμός τον οποίον -τουλάχιστον- δεν πρέπει να ζηλεύουμε. Μη ξεχνάτε ότι, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του Βυζαντίου, στους τελευταίους αιώνες που είναι η παρακμή των πάντων και χάνουμε την ουσία, αρχίζουν οι τίτλοι «Πανυπερσέβαστος», «Πανιερότατος», κ.τ.λ.. Αυτά είναι κοσμικά που μπήκανε μέσα στη πίστη. Όταν ψάλλουμε έναν Άγιο, π.χ. Άγιο Νικόλαο, τι του λέμε; «Πανάγιε Νικόλαε» λέμε εμείς, γιατί πραγματικά είναι κορυφή αγιότητος. Κι όμως, τι λέμε ψάλλοντας; «Πάτερ Νικόλαε». Π.χ. «Πάτερ Σπυρίδων μακάριε...». Δεν λέμε «Σεβασμιώτατε Σπυρίδων». Βλέπετε ότι η πίστη μας διασώζει το σωστό, αρκεί να το διακρίνουμε.

Δε νοθεύτηκε η παράδοσή μας. Ενώ στη Δύση νοθεύτηκε, αυτά όλα έγιναν δόγματα πίστεως. Αυτή είναι η διαφορά με το Παπισμό. Δεσποτικό φρόνημα μπορεί να έχω κι εγώ, να' μαι εξουσιαστικός τύπος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι Ορθοδοξία. Θα έλθει ο άλλος, θα' ρθείτε κι εσείς και θα μου πείτε «Είσαι μασκαράς παπα-Γιώργη». Στον Πάπα δεν μπορείς να πεις «Είσαι μασκαράς». Γιατί τα πρωτεία εξουσίας, τα αλάθητα, το βασιλικό αξίωμα του πάπα είναι δόγματα πίστεως. Δεν σώζεσαι, δηλαδή, αν δεν τα αποδεχθείς. Εκεί είναι το τραγικό! Ακόμα εμείς, δεν φτάσαμε εκεί πέρα. Τώρα πάνε κάποιοι να τα κάνουνε δόγματα πίστεως αλλά δε πιστεύω να το κατορθώσουν.

Έτσι, λοιπόν, έχουμε την παράδοση των Αγίων που είναι το ήθος, η σεμνότητα, κ.τ.λ., μέσα από την πίστη. Γιατί; Διότι δίνουν σημασία στα πράγματα, στην ουσία. Και όχι στους τύπους. Όποιος δεν έχει περιεχόμενο μέσα του προσπαθεί να επιβληθεί με τα εξωτερικά. Βλέπεις εκεί έναν, όπως ντύνεται, φαμφαρόνος, σαν πετεινός στολισμένος και νομίζει ότι επιβάλλεται!

Μια φορά ήμουνα στο Πειραιά και έκανα μία ομιλία στη μητρόπολη Πειραιώς. Και ανέβηκε μετά ο σεβασμιώτατος -που σέβομαι σαν άνθρωπο και ως ιεράρχη, αν και δεν συμφωνώ με κάποια πράγματα κι ούτε κι εκείνος συμφωνεί με μένα- και παρεπονείτο για τη νεολαία. Ήταν οκτώ μητροπολίτες στο πανηγύρι της Αγίας Τριάδος και κάνανε λιτανεία μετά. Και ήτανε, λέει, οι νέοι στις καφετέριες και δεν σηκώθηκε κανένας. Και μετά πήρα το λόγο και του λέω, «Σεβασμιώτατε, μη παραπονείστε. Διότι κι εγώ που είμαι παπάς, θεολόγος και πανεπιστημιακός, εάν σας έβλεπα τους οκτώ με τις μίτρες, τους σάκκους, τις πατερίτσες, κ.τ.λ., δεν θα σηκωνόμουν κι εγώ, γιατί είναι εξευτελισμός της πίστεως όλα αυτά τα πράγματα».

Ξέρουν οι άνθρωποι πόσες φορές αλλάζω άμφια. Έχω δικά μου εγώ, μου πρόσφεραν και δύο στολές. «Να σου φέρουμε στολή;». Λέω «Όχι, τώρα δόξα τω Θεώ έχω. Αν αργότερα τριφθούν αυτά και δεν μπορώ να τις έχω, τότε εντάξει, θα δεχτώ την ελεημοσύνη σας ή θα ψάξω εγώ». Έχω δύο στολές καλοκαιρινές. Τη μία την έχω στον Άγιο Αντύπα -τα μπλε που φοράω την Κυριακή- και τα άλλα τα έχω για το ταξίδι που πάω στην Κέρκυρα, στην Κεφαλλονιά το Καλοκαίρι. Είμαι και άγαρμπος και επομένως δεν μου κάνει να μου δώσει ο άλλος παπάς τα άμφιά του -θέλω να το έχω ψηλό, λόγω αναστήματος, κ.τ.λ.. Το χειμώνα -από τώρα τον Οκτώβρη- μόλις βγουν τα κρύα μέχρι τα Χριστούγεννα θα φορώ μια στολή η οποία θα οδηγήσει στα Θεοφάνια. Είναι η μπλε στολή. Απλή κι απέριττη, όχι όμως βρόμικη κι ούτε σκισμένη, γιατί πάμε στο άλλο άκρο. Μόλις θα μπει η Σαρακοστή θα φορώ κόκκινα, που είναι το αίμα του Χριστού. (Το πένθος δεν είναι το μαύρο του φορούμε ή το μοβ, αλλά είναι το κόκκινο). Και τη Μεγάλη Εβδομάδα έχω να φορώ κανονικά πορφυρά, δηλαδή, απλά αλλά πορφυρά που είναι το χρώμα της Μεγάλης Εβδομάδος. Μετά έρχεται το Πάσχα που είναι λίγο πιο φωτεινή. Αυτές οι στολές είναι που έρχονται. Και τις φορώ έτσι γιατί η παράδοση των Αγίων αυτό ορίζει, για την εμφάνιση του ιερέως, τις κουρτίνες και τα πάντα.

Αυτό δεν είναι για επίδειξη, (δηλ. το να έχει βελούδα, μετάξια, κ.τ.λ.). Αλλά για να συμμετέχεις και να εμπνέεις το κλίμα της περιόδου αυτής. Ο σκοπός των αμφίων δεν είναι η εμφάνιση, σαν να είναι μια γυναίκα φιλάρεσκη -συγγνώμη που μιλώ έτσι- και να θέλει να αλλάζει συνεχώς τουαλέτες. Δεν είναι τουαλέτες τα άμφια. Τα άμφια είναι λειτουργικά στοιχεία που δένουν με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της λειτουργικής ζωής! Και επομένως, τα χρώματα των αμφίων βαρύνουν και σε κάθε περίοδο έχουμε τα κατάλληλα χρώματα. Από' κει και πέρα, όσο πιο πολυτέλεια ζητεί κανείς κακόν της κεφαλής του, δεν είναι πλέον χριστιανικό.

Άρα, «Έχετε απόλυτα δίκιο...» και μην επιμείνουμε περισσότερο. Θα του πεις του άλλου με το περίστροφο ή με το όπλο, «Μη βάλεις αυτή τη στολή»; Η συνείδησή του αυτό επιτρέπει, αλλά δείχνει αμέσως την κατάπτωσή μας, το πού βρισκόμαστε. Θα πω εγώ μέσα μου: «Ε, εσύ παπα-Γιώργη μη το κάνεις». Δε θα βγω λοιπόν να βρίσω κανέναν, ούτε να προσβάλλω. Αλλά θα προσπαθήσω να μη το κάνω. Μου έλεγε ένας συνάδελφός μου, που πήγε στη Πολωνία, του παραπετάσματος τότε -οι σλαβοορθόδοξοι- έχουνε μίτρες και στους πρωτοπρεσβυτέρους, χωρίς σταυρό (σταυρό έχουν οι επίσκοποι). Και μου φέρνει μια μίτρα «Μου την έδωσε ένας μητροπολίτης και την έφερα να την φορείς». Λέω, «Για καρναβάλι θα πάμε ή για λατρεία; Εγώ δεν έγινα δεσπότης και έκαμα οικογένεια -δόξα τω Θεώ- για να μη φορώ μίτρες, πατερίτσες, κ.τ.λ. κι εσύ μου φέρνεις μίτρα;» Γελούσαμε βέβαια...

9 Comments:

  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006, Blogger Ορέστης Καρμεντινός said…

    Πάντως δε μπορώ να 'πω πως οι Πατέρες ήταν αλάθητοι όσο μεγάλες μορφές και να 'ταν. Ούτε Ευσέβιος ένας φαρισαίος και ψεύτης. Δε μου αρέσει να κάνω τέτοιους απόλυτους διαχωρισμούς.Όσο για τα άμφια, μου φαίνεται υπερβολή η μία παράγραφος για να περιγράψει τι άμφια φοράει σε κάθε περίοδο, λες και τα άμφια δε μπήκαν μετά. Τέλος πάντων, σε γενικές γραμμές αν υπήρχε κάποια πιθανότητα να γίνουν οι αλλαγές που λέει εδώ ο Πάτερ, έστω μία πιθανότητα, τότε η Εκκλησία θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Αλλά τέτοια αλλαγή νοοτροπίας δε πρόκειται να γίνει, ίσως μετά από πολλά-πολλά χρόνια. Τέλος πάντων, για να μη πολυλογώ και επειδή δε θέλω να το παίζω κάτι, η μόνη λύση είναι ο καθένας να κοιτάει πως στη προσωπική του ζωή να είναι καλός Χριστιανός και να μη κρίνει τους άλλους, ακόμη και τους διεφθαρμένους, ακόμη και τους κίναιδους.Άλλο να θέλουμε να αλλάξουμε ένα σάπιο σύστημα και άλλο να το κρίνουμε και να γεμίζουμε το κεφάλι μας με μίσος και απέχθεια. Αγαπητέ, expaganus, επειδή έχω 'δει πάρα πολλά μέσα σ' αυτό το χώρο και συνεχίζω να βλέπω ακόμα, πιστεύω πως πρέπει να περιμένουμε ραγδαίες αλλαγές, η σήψη και τα διαπλεκόμενα έχουν φτάσει στα όρια. Το ποτήρι κάποια στιγμή θα ξεχειλίσει και τότε ούτε τα άμφια, ούτε οι μήτρες, ούτε οι τεράστιες εκκλησίες θα σώσουν, πρώτη εκκλησία είναι η κατ' όικον εκκλησία, από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε την αναμορφωση.

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 27, 2006, Blogger expaganus said…

    Συμφωνώ μαζί σου αγαπητέ Ορέστη. Το πιο αποδοτικό είναι να κοιτάει ο καθένας να είναι εντάξει απέναντ στον Χριστό και στην Εκκλησία, όχι να γυρίζει εδώ κι εκεί να βρει κάτι να κατακρίνει και να φαντάζεται ότι αυτός που δεν είναι π.χ. κίναιδος είναι και εντάξει. Αυτό που με παρηγορεί είναι ότι πολλοί άνθρωποι μπορούν πια να κοιτάξουν πίσω από τα άμφια και τις μίτρες και να μην απωθούνται από αυτά, αλλά να ψάχνουν να βρουν φορείς γνήσιας ορθόδοξης πνευματικότητας για να τους βοηθήσουν στην πορεία τους.

     
  • At Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006, Blogger Nassos said…

    Θα ήθελα να ανανέωνες την ιστοσελίδα σου ακόμη περισσότερο γιατι ο Νεοπαγανισμός απλώνει τα πλοκάμια του και στα blogs.

     
  • At Σάββατο, Δεκεμβρίου 23, 2006, Blogger expaganus said…

    Κι εγώ θα ήθελα να την ανανέωνα, όμως ο χρόνος είναι τόσο λίγος που μετά βίας κάνω κι αυτό που κάνω. ΑΠό την άλλη δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι διάφορα νόθα ιδεολογήματα θρησκευτικού ή μη θρησκευτικού τύπου αντιμετωπίζονται αρκετά αποτελεσματικά μέσω ιστοσελίδων. Παίζει ρόλο το ότι ο άνθρωπος σκέφτεται μεν λογικά, αποφασίζει όμως συναισθηματικά, και ίσως υπάρχουν συναισθηματικοί λόγοι που ωθούν κάποιον στον νεοπαγανισμό - μια απογοήτευση που εισέπραξε από άτομα που πιστεύει ότι εκφράζουν τον Χριστιανισμό, διάφορα συμπλέγματα μεγαλείου κι ένα σωρό άλλα ων ουκ έστιν αριθμός - άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Πάντως ιστοσελίδες που απαντούν σε διάφορα ψεύδη του νεοπαγανισμού υπάρχουν ήδη και ανανεώνονται τακτικά: oodegr.com, apologitis, Αρχαιοπληξία κ.α. Μπορείς να βρεις πολλές τέτοιες σελίδες μαζεμένες στο http://www.ierosolymitissa.org.

     
  • At Σάββατο, Δεκεμβρίου 23, 2006, Blogger Nassos said…

    Ναι τις ξέρω. Είχα ασχοληθεί εκτενώς προ 4ετίας κύρίως με τον Ανώνυμο Απολογητή (είχαμε και πολλές φορές ανταλλαγή e-mail για διάφορα θέματα.)

    Βασικά η όλη ιδέα του Νεοπαγανισμού στηρίζεται στη "μη-εβραϊκοτητα" της πατρώας (τρομάρα μας) θρησκείας.

     
  • At Τρίτη, Απριλίου 15, 2008, Blogger Χ-Αιρετικός said…

    Ο ορός ιουδαιοχριστιανισμός (που ειναι διεθνής όρος) δεν θα έπρεπε να σας πειράζει αν δεν διακατεχόσασταν απο αντισημιτικά συμπλέγματα.
    Τουλάχιστων οι Δυτικοί χριστιανοι διαθέτουν αυτογνωσία και δεν τους πειράζει να τους αποκαλούν έτσι.
    Σεβομαι τον ιουδαίο που ειναι υπερήφανος που ειναι εβραίος στο θρήσκευμα και τιμά τις παραδόσεις του.
    Ο χριστιανος που απορίπτει τις εβραϊκες ρίζες τις θρησκείας του απλά κρατάει το κομμάτι της θρησκείας που αυτός θέλει.
    Η εκκλησια γενικά λειτουργει ως μπαλαντέρ. απο τη μια όρκισε την χούντα και προωθούσε το Ελλας Ελλήνων Χριστιανών (Η εστω τηρούσε ενοχη σιωπή) και απο την αλλη τασέται κατά του ρατσισμου και του αντισημιτισμου (Τα οποια οντως ειναι καταδικαστέα κι απο μένα).

     
  • At Τετάρτη, Απριλίου 16, 2008, Blogger expaganus said…

    *εξ-αιρετικέ,
    δε με σκοτίζει ποιος αποδέχεται τον όρο "Ιουδαιοχριστιανισμός". Ιουδαιοχριστιανισμός ταπεινά φρονώ ότι δεν υπάρχει, καθώς ο Χριστιανισμός ερμηνεύει διαφορετικά την Π.Δ. σε πολλά σημεία, όπως π.χ. σε αυτά που βλέπει προτύπωση της Αγίας Τριάδας - πράγμα αδιανόητο για έναν κανονικό Ιουδαίο που το βρίσκει αυτό βλασφημία και πολυθεϊσμό.
    Μόνος σου μιλάς για τον Ιουδαίο που "ειναι υπερήφανος που ειναι εβραίος στο θρήσκευμα και τιμά τις παραδόσεις του." Αλήθεια αφού υπάρχει αυτό το ενιαίο πράγμα ο "Ιουδαιοχριστιανισμός", γιατί ο Ιουδαίος αυτός που λες δεν έγινε Χριστιανός; Γιατί πολύ απλά πρόκειται για άλλη θρησκεία. Άλλο Ιουδαϊσμός, άλλο Χριστιανισμός. Οι Ιουδαίοι περιμένουν ακόμα τον Μεσσία, ενώ εμείς οι Χριστιανοί λέμε ότι ήρθε και είναι ο Ιησούς Χριστός.
    Τον Εβραίο και τον οποιονδήποτε κι εγώ τον τιμώ, όχι γιατί σέβομαι ντε και καλά τη θρησκεία και τις παραδόσεις του, αλλά γιατί είναι εικόνα του Θεού που έχει κληθεί από Αυτόν στην ύπαρξη και στην αγιότητα. Ασχέτως αν ο άνθρωπος αυτός το γνωρίζει, και αν το παίρνει στα σοβαρά.

     
  • At Τετάρτη, Απριλίου 16, 2008, Blogger expaganus said…

    Και για τον "μπαλαντέρ" ρόλο της Εκκλησίας: Μάλλον μπερδεύεις την οντολογική έννοια της Εκκλησίας - κοινωνία Θεύ και ανθρώπων, ζώντων και τεθνεώτων, αγίων, αγγέλων κ.ο.κ. - με την ορατή εκκλησιαστική ιεραρχία η οποία επιτελεί ένα ρόλο εξωτερικό, διοικητικό. Η Εκκλησία ποτέ δεν παίζει ρόλο μπαλαντέρ. Το τι πιστεύει και δέχεται είναι γνωστό από τις Οικουμενικές Συνόδους, τα ιερά της βιβλία κτλ. Η ιεραρχία η εξωτερική είναι κάτι που αλλάζει και μπορεί να ακολουθήσει διάφορες τάσεις, ανάλογα με τα πρόσωπα. Οπως π.χ. στο θέμα του εγκεφαλικού θανάτου, όπου δεν υπάρχει κάποια δεδομένη Ορθόδοξη θέση και κάποιοι τον δέχονται, ενώ άλλοι τον απορρίπτουν. Όμως η Εκκλησία συνολικά ως σώμα Χριστού, δεν έχει αποφανθεί συνοδικά γι' αυτό το θέμα.

     
  • At Τρίτη, Απριλίου 29, 2008, Blogger Χ-Αιρετικός said…

    γραφεις:
    __________________
    Μόνος σου μιλάς για τον Ιουδαίο που "ειναι υπερήφανος που ειναι εβραίος στο θρήσκευμα και τιμά τις παραδόσεις του." Αλήθεια αφού υπάρχει αυτό το ενιαίο πράγμα ο "Ιουδαιοχριστιανισμός", γιατί ο Ιουδαίος αυτός που λες δεν έγινε Χριστιανός; Γιατί πολύ απλά πρόκειται για άλλη θρησκεία.
    ________________

    Εχεις ακουσει τους ορους (αιρεση-σχισμα);
    Ο προτεσταντισμος πχ ειναι μια χριστιανικη αιρεση.
    Ειναι σαν να λες με την ιδια λογικη, γιατι ο ορθοδοξος δεν εγινε καθολικος κι ο καθολικος προτεσταντης.
    Προφανως ο ιουδαιοχριστιανισμος δεν δημιουργηθηκε για πλακα.
    Οι χριστιανοι ηθελαν να αυτοπροσδιοριστουν διαφορετικα και να ερμηνευσουν διαφορετικα τις εβραϊκες γραφες (οπως και οι καθολικοι εντως χριστιανισμου).
    Αυτο βεβαια δεν κανει τον χριστιανισμο μη-ιουδαϊκο ουτε και τον καθολικισμο και προτεσταντισμο μη-χριστιανικους.

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home